woensdag 20 september 2017

Dat helpt niet

Ik word oud, grijs en stram. Mijn knieën hebben na het opstaan wat tijd nodig  voor ze weer gesmeerd willen buigen. 's Morgens zie ik kreukels in mijn gezicht, maar die trekken snel weg. Ochtendrimpels, bestaat dat? En er zijn ook al ouderdomswratjes gesignaleerd. Het woord alleen al.
Voor je het weet voel ik me ook nog oud. Dus kocht ik hippe sneakers en dat helpt. Een beetje. Als ik niet te veel in de spiegel kijk heb ik echt het idee een frisse brunette te zijn. En zie ik mezelf imaginair fietsen lijk ik wel een vlotte twintiger.
Maar soms word ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt en spat dat beeld weer uit elkaar:
Leerling: Mijn vader is overovermorgen jarig.
Ik: O, dus zaterdag feest! Hoe oud wordt hij? (vreselijk nieuwsgierig natuurlijk)
Leerling: 39. En u bent .... volgens mij 54.
Ik: Nee joh, zie ik er zo oud uit? Ik ben 46.
Leerling: Nou, mijn oma is 61 en die heeft nog geeneens grijze haren.

zondag 17 september 2017

Leescollectief

We hadden een mooi boek uit de bieb, we hoefden niets, het was zomer in Drenthe.

Eerst las ik het boek en moest ik mijn mond erover houden, want Grote Pol zou het ook lezen. Ik leefde in twee werelden. Toen het uit was, mocht hij. Ik had de tweede wereld vastgehouden en het was mooi dat hij ook die wereld in ging stappen. Je krijgt dan op de fiets van die conversaties als:
- Ben je al bij ...?
- Nee, ik ben nog bij dat ze ....
- O ja, heb je dan ook al gelezen dat ...?

- Zeg je het even als je gelezen hebt dat ze ...?
- Ik ben bij dat ze ...
- O, dan ben je er nog lang niet.

- Ik heb net gelezen dat ze ...
- Ja, erg hè? Maar het wordt nog veel erger.
- Niet verklappen. Dat zo'n vader dat doet en die moeder het goed vindt...

- Ik weet dat nog van vroeger, ik had ook zo'n ...
- O nee, in mijn tijd was dat nog niet. Bij ons hadden we een...

- Maar ik kan me wel voorstellen dat zo'n kind dan zo denkt.
- Ja, dat heeft ze goed geschreven, dat stukje.

Etc. etc. Het was een mooie zomer. Want daarna lazen we een heel ander boek samen dat ook nogal wat gespreksstof en daarmee verbondenheid opleverde.
Ik zou een gedicht willen kunnen schrijven over het geluksgevoel dat zoiets me geeft.
Gewoon, een eenvoudige vakantie in Drenthe, een wandeling, een fietstochtje en een goed boek. En Grote Pol.

Boeken:
De wensdagen, Patricia F. Wessels

Dagboek van een postbode, Viktor Frölke

dinsdag 29 augustus 2017

Hoe je van een cirkel een vierkant maakt en daardoor toch nog hip wordt

Deze zomervakantie stond in het teken van een aantal vaste, terugkerende activiteiten. Het zijn stuk voor stuk typische seniorenbezigheden, dus als u (sorry, je) jong en hip bent, hoef je niet verder te lezen. Alhoewel. Het is sowieso je voorland en ook jonge, hippe mensen doen deze dingen wel. Al dan niet aangevuld met hippe, avontuurlijker dingen. Zoals naar een festivalletje of twee, drie, eindeloos chillen, gamen,  met je telefoon spelen, uitslapen en shoppen. Ik denk nu even aan een specifiek jong en hip persoon. En ja, het is familie. Zeer nabije. En nee, ik ben niet gefrustreerd. Ik ben NIET gefrustreerd en ook zeker niet jaloers.

Wat ik deed?

Slapen, lezen, musea bezoeken, fietsen, wandelen en van cirkels vierkanten maken.

Van de eerste vijf dingen heeft u vast wel een beeld. En dat beeld klopt, kan ik u verzekeren. Over die musea hebt u nog een berichtje of twee te goed, en dat lezen komt ook nog aan de orde. Dat was namelijk heel leuk, omdat Grote Pol en ik een leescollectief vormden.

Het van cirkels vierkanten maken leg ik even uit, want daar heeft u dan weer helemaal geen beeld bij. Ik haakte me suf. Ik haakte 27 cirkels van restjes katoen. En toen haakte ik er een randje om en, floeps, toen werden ze vierkant. Daarna haakte ik ze aan elkaar en had ik, hupsakee, een tas gemaakt, volgens het gave idee van Ponnekeblom. Daar was ik dus wel een vakantie zoet mee. Maar dan heb je ook wat hipperdepips, waardoor ik opeens weer heel jong oog. Vind ik dan.



Ook nog binnenvakken, wowie.

(Maar de kleuren zijn in het echt veel mooierderder.)

zaterdag 26 augustus 2017

Nog een keer over (niet) slapen

(Vervolg van Vijf redenen om vannacht wakker te liggen. )

Zul je net zien. Ik sliep die onderzoeksnacht redelijk goed. Dat kwam natuurlijk door alle stress en slechte nachten vooraf en door de last van het dragen van die draadjes en dat kastje. Ik was blij dat ik mocht gaan liggen. Wel werd ik tien keer wakker, waarvan vijf keer vanuit de diepe slaap. Dat is toch wel een beetje veel te veel, vond ook de somnoloog, toen ze de slaapgrafiek bekeek.

Anderhalve week voor het onderzoek was ik al cold turkey gestart met me houden aan maximaal acht uur per etmaal in bed liggen. Heel weinig voor mijn doen. Ik lag er soms wel tien uur lang in om te proberen toch nog wat te slapen (en minstens een halfuur te lezen, want er is niets fijners dan lezen in bed). Maar door je lichaam en ziel te dwingen het te doen met die acht uur zou de slaapkwaliteit dus verbeteren. Ik merk daar nog weinig van, behalve dan dat mijn lichaam er wel aan went om om zeven uur op te staan. Overdag trek ik het soms amper tot niet. (En mijn boek heb ik nog steeds niet uit.)
Mocht dit niet helpen, dan is er wel een ander middel te bedenken, maar dat moet dan wel weer matchen met andere medicijnen en ziektes.

Om nu te proberen om beter door te slapen ben ik toch begonnen met het slikken van melatonine, ook al heb ik geen inslaapproblemen (maar wel een veel te laag melatoninegehalte). Soms werkt dat ook bij doorslaapproblemen. Ik word er 's avonds een willoze, duizelige lappenpop van (die eenmaal in bed nog geen bladzijde lang haar ogen open kan houden) en vooralsnog slaap ik er niet beter door. De dosering voer ik langzaam op, dus wie weet.

De reageerders op mijn vorige bericht wil ik bedanken. Met de tips ga ik mogelijk nog wat doen, maar eerst maar eens dit proberen. Iedereen heeft zo zijn slaappatroon en de een ligt niet wakker van een slaapprobleem (ik eigenlijk ook niet, maar ik heb er overdag zo'n last van: niet alert en veel te weinig energie), maar de ander dus wel. Vooral van wat Anoniem schreef schrok ik. Het lijkt me verschrikkelijk om nacht na nacht dit mee te moeten maken. Heel veel sterkte gewenst en ik hoop voor jou op volledig herstel.

Zo. Voorlopig even genoeg hierover. Ik wens u allen een goede nachtrust met zoete dromen en een ontspannen ontwaken!

dinsdag 22 augustus 2017

Vijf redenen om vannacht wakker te liggen

Een tijdje geleden schreef ik iets over een slaaponderzoek dat ik zou gaan ondergaan. Ik heb nieuws voor u: ik onderga het NU! Op dit moment. Twaalf vastgekitte elektrodes op hoofd, kaak en borst, twaalf touwtjes naar een zware, zwarte doos die ik om mijn middel draag. En ik vind het toch spannend... Je zou er bijna van gaan wakker liggen.

Ten eerste omdat ik er eigenlijk niet aan mag zitten, maar ik friemel in het dagelijks leven minimaal 2,7 keer per minuut aan gezicht en/of haar. Om dat te voorkomen zit ik maar de hele tijd te breien en te typen, dat leidt af.
Ten tweede omdat Iedereen Mij Kan Zien en Van Alles Kan Gaan Denken. (Hoi Ineke!) 😉
Ten derde omdat ik niet mag douchen en zweten (en om thuis te komen moet ik Altijd een Bult op fietsen, dus heb ik al in het eerste halfuur gezweet).
Ten vierde omdat ik bang ben dat ik vannacht óf geen oog dichtdoe (maar dat schijnt dus iedereen heus wel te doen, ook als je denkt dat je de hele nacht niet geslapen hebt, heb je toch periodes van (diepe) slaap gehad) óf slaap als een roos waardoor er geen bruikbare informatie uitkomt en Iedereen denkt dat ik zeur.
En ten vijfde ben ik een beetje bang voor het advies dat ik morgen ga krijgen. Dat zou zomaar cognitieve gedragstherapie kunnen zijn en daar heb ik geen zin an. Ik heb het eerder gehad, toen ik moest leren omgaan met de SLE en pas het een en ander heus al wel toe in mijn slapeloze nachten. Ik wil gewoon een pil. Er kan er best nog wel eentje bij.
Ben benieuwd of ik morgen bij de arts ook zo assertief overkom.

Opgetuigd als een kerstboom kwam ik langs de buurtjes die meteen wilden weten van de hoed en de rand. Er ontstond een sfeertje waarbij iedereen tegen elkaar opbood. 'Ja, maar ik slaap maar x uur per nacht etc. etc.' U kent dat wel. Ik kan daar tegen. Ik weet dat veel mensen slecht slapen. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe u slaapt... En of u tips hebt die ik nog niet ken. Reacties zijn zeer welkom!

donderdag 10 augustus 2017

Zoals het potje thuis poept, poept het nergens

beneden
boven
Altijd, altijd als de Polletjes voor een ditje of een datje naar hun ouderlijk huis komen, gaan ze eerst uitgebreid naar de wc. Liefst boven, want daar zit je lekker ruim. Lekker op hun gemak, haha.
Wat zou dat toch zijn? Eigen wc is goud waard? Oost, west, bij papa en mama zit je het best?

Ik snap dat de wc's in hun studentenhuizen wat minder aanlokkelijk zijn, maar om het dan te bewaren voor hier, dat gaat wel wat ver. Alhoewel, ik herinner me dat ik op de lagere school niet één keer naar de wc ben geweest. Daar lag namelijk karnemelkse zeep en die stonk. Dat de weeceetjes zelf ongetwijfeld ook stonken, weet ik niet meer. Als we móesten, omdat we op schoolreis gingen of zo, deed ik maar alsof. Ging ik een tijdje in dat hokje staan wachten.

Maar wilt u me nu verontschuldigen? Ik ga de pot poetsen.

maandag 7 augustus 2017

Leeg nest

Kamer hier nog in originele staat
Twee weken geleden vloog het jongste Polletje ook uit. Ik zit hier met een leeg nest. Nou, bijna leeg dan. Zijn ex-kamer ligt nog vol met zooi.
Het moet bij mij echt nog wel even landen, hoor. Het is rustiger en overzichtelijker in huis, maar ik mis mijn kroost ook. Ben er nog niet zo aan toe dat ze nu al volwassen zijn (of zouden moeten zijn...), terwijl ze gisteren nog met lego speelden.
Wist u dat tot 27 jaar na de bevalling nog cellen van de kinderen in het lichaam van de moeder rondzwermen?

Polletjes nieuwe nest is nog geen kilometer verderop en ik hoop dat hij vaak langs komt fladderen om het huis weer even te vullen met zijn drukte, kletspraatjes, gekkig-  en vrolijkheid. 



Zaterdag was hij jarig en voor het gemak nodigde hij opa en oma en oudste Polletje uit om hier samen te eten. 't Was erg gezellig.


T-shirt is een cadeautje van het oudste Polletje

maandag 24 juli 2017

MJK 3 en 4: Boven de bank en op het strand

Laatst kochten we weer een museumjaarkaart. Ik doe op geheel purperpolliaanse wijze telkens verslag van onze bevindingen. 

3. Gemeentemuseum Den Haag

Normaal: € 14,50. MJK: gratis. Wat ik het waard vond: € 14,50*

Het hoosde en we konden onze auto gratis voor de deur van het museum kwijt. Dat was erg fijn en een beetje rare gewaarwording in zo'n volle stad.
In dit museum vind ik zo'n beetje alles mooi. Alleen al het gebouw is om tijdelijk innig gelukkig van te worden. Het leukst vond ik de tentoonstelling Porselein met karakter omdat er ook dingen te doen waren. Ik ben net een kind, wil het voelen en ervaren, lekker met mijn handen. Helaas nog niet het benul gehad om er foto's van te maken. Daarna pakte Grote Pol de camera en maakte foto's van de dingen die hem opvielen. Net even anders dan mijn favorieten.

Bij Rumoer in de stad ging ik er veel te snel doorheen. Die had ik eigenlijk twee keer achter elkaar moeten zien. Zo mooi allemaal en te weinig rust in de voeten. Heb er nu echt spijt van dat we doorstoomden naar de tentoonstelling over Mondriaan.



















Ook mooi, hoor. Vooral zijn vroege werk.








Vroeger, toen ik tien jaar was of zo, was ik ook in het Gemeentemuseum en daar stonden toen nog hun muziekinstrumenten opgesteld. Die zou ik zo graag nog eens zien. Het maakte toen zo'n indruk. Prachtige oude harpen met bijzondere mechanieken, heel interessant voor een meisje dat nog maar net harples kreeg.
Volgens een suppoost staan ze in het depot. Daar kunnen ze ook weer uit, toch? Als ze dat doen, heb ik nog meer voor een kaartje over!

We zochten nog een werkje voor boven de bank uit:


Normale prijs: € 10,-, MJK: gratis, wat ik het waard vond: € 8,-

Ook hier was ik vroeger al. Ik was acht jaar en het panorama maakte zo'n indruk op me! Vooral de entourage; de donkere gang ernaartoe, het borstbeeld van Mesdag bij de ingang, het plafonddoek in de koepel, de geuren, de kleuren. 
Deze maanden zijn drie restaurateurs bezig het doek schoon te maken en dat mag het publiek zien. Heel maf hoor, zo'n grote steiger, zo zie je nog beter hoe immens groot het schilderij is...



Ook nog een tentoonstelling van Tadao Cern die slapende mensen op het strand fotografeerde. Heel vreemd. Je voelt je een voyeur als je ernaar kijkt, maar ben je dat ook? Het werd geen strandweer meer, anders had ik er ook een van Grote Pol voor u gemaakt. Misschien.


De 'gewone' zeegezichten van Mesdag blijf ik ook fantastisch vinden. Zo écht!




woensdag 19 juli 2017

Vechtpartij

Om even uit de verkeersdrukte van Den Haag te ontsnappen, schoten we de paleistuin achter het Vredespaleis in. Op een muurtje bij de vijver keken we naar de eendjes, onze museummoeë voeten bungelden lekker en alles leek pais en vree.
Naast ons stond op ongeveer vijf meter afstand een wat oudere zwerver, stoned, de wietlucht woei zachtjes onze kant op. De man werd aangesproken door een jongere vent en binnen no time waren die twee in een kort, heftig gevecht verwikkeld, waarbij de oudere man duidelijk het onderspit dolf. 'Ik wil dit niet zien', zei ik met acute buikpijn. We stonden op en liepen langzaam weg, net als alle anderen in de buurt. 'Bel 112', zei Grote Pol, maar de jongere man stond alweer op en was in een oogwenk uit het zicht verdwenen. Ook de oudere man stond langzaam op, pakte zijn muts op, nam zijn oorspronkelijk pose weer aan en keek opnieuw verdwaasd naar de vijver.

Zoiets overvalt je. We maakten deze keuze omdat we bang waren. Ik wil dat niet. Ik wil dapper en goed voor mijn naasten zijn en had die oudere man op de een of andere manier willen helpen. Maar wilde hij dat wel? Hadden we dan toch 112 moeten bellen? Binnen een minuut was het ook alweer voorbij, wat had de politie kunnen doen?
En waarom werd ik bang? Hadden we iets te vrezen?

dinsdag 18 juli 2017

MJK 1 en 2: Blote beelden en dure auto's

Vorige week kochten we museumjaarkaarten. Tussen 2012 en 2015 hadden we ze ook, maar op een gegeven moment werden we een beetje museummoe. Nu hebben we er wel weer zin in. We waren in Den Haag, waar de musea voor het oprapen liggen, dus dat kwam mooi uit. In vier dagen 'deden' we vijf musea. Ik ben van plan om op geheel purperpolliaanse wijze telkens verslag te doen van onze bevindingen en vandaag kunt u dus wat lezen over de twee eerste musea die we bezochten.

1. Beelden aan zee, Scheveningen
Normaal: € 15,-, wat ik het waard vond: €4,-

In dit museum  is momenteel een tentoonstelling van Zhang Dali, hij werkt met wit marmer. Erg mooi, vooral de naakte mensen die ik niet op de foto zette. Uit zijn beelden en andere kunstuitingen spreekt het mededogen dat hij heeft met de Chinese arbeider uit de onderklasse.



Verder in dit museum allerlei oefenbeelden in de gipsotheek. Echt leuk om doorheen te wandelen.



Ook in dit museum stuitten we op geblabla en gewauwel: zie de tweede alinea.


Dit is het bijbehorende beeld:



Wat zou ik wel in huis willen hebben?
Zo'n wand met geglazuurde tegels zou ik dus wel in huis willen hebben, want ik hou van heel veel kleur..



Normaal: €14,50, wat ik het waard vond: €10,-.

Dit is typisch een museum waar we zonder mjk nooit heen waren gegaan, maar waar we wel van genoten hebben. We stapten in een wereld die bizar contrasteert met de onze. Wijlen vader en levende zoon Louwman exposeren in een gigantisch groot, clean gebouw hun privécollectie auto's. 250 stuks om precies te zijn. De puissante rijkdom spat er vanaf, tegenover de Pollen die vergeleken hiermee maar armzalige sloebertjes zijn. Liepen we daar op onze afgetrapte sandaaltjes en slobberige T-shirtjes. Gelukkig hoefden we geen parkeergeld te betalen (€5,-), want we kwamen op de fiets. Hadden we nu een auto van meer dan veertig jaar oud gehad, was het ook gratis geweest. Hadden we 'm ook nog voor de deur mogen parkeren.  
Ik heb echt helemaal niets met auto's, maar de compleetheid van de collectie (van postkoets tot racemodelletjes van McLaren), de bijzondere verhaaltjes erbij, het leerzame karakter (ik weet nu eindelijk wat cilinders doen!), de ambiance, de dure, vreemde, extravagante, wanstaltige, idiote en ook eenvoudige modellen, de met een plumeau en stofdoek gewapende autopoetsers en de cultuurbotsing met huize Pollenstein maakten het tot een bijzondere ervaring. 
Toch een aanrader!


deze kan niet varen, maar wel rijden. 





Deze is echt waanzinnig bizar. Een of andere rijke Schot wilde de Indiase elite shockeren. Liet een gigantische zwanenauto maken, met enge lichtjes achter de ogen van de zwaan, uit de snavel kon de chauffeur stoom laten ontsnappen etc. etc. Heeft er een ritje mee gemaakt, maar de bevolking werd er doodsbenauwd van. Paniek, chaos. Werd ie van de weg gehaald en verkocht aan een maharadja.

En welke ik wel mee naar huis zou willen nemen? 
Ik kan niet kiezen...
Deze eenpersoons-tor:

Of deze, kan ik nog een passagier meenemen:

dinsdag 11 juli 2017

Doortje

Maak kennis met het leukste katje dat ik ken! Doortje, vrouw des huizes in het huis van mijn broer en schoonzus, waar we momenteel een weekje verblijven. Zonder die broer en schoonzus, dus. Die zitten dan weer in ons huis. Zonder poes. Want die komt er bij ons niet in. Maar een week poes in huis doet daaraan twijfelen, want we vínden het toch gezellig en leuk...
Doortje is een heel andere poes dan de buurtpoezen bij ons thuis. Daar schreef ik al eerder over, bijvoorbeeld  hier. (Het voeren is trouwens gestopt, een officiële brief van de huisbaas hielp.) Die buurtpoezen (Mohammed (scheel), XTC (eenkennig), Rebbel (houdt nooit op met mauwen), Pelle (de hele zomer aan een touw omdat ie anders de vissen van de buurman uit de vijver vist), Timmie (altijd op vogeltjesjacht) en Tommie en Anonymus (hekel aan mensen) zijn niet van stand. Doortje wel, maar ze is er heel gewoon onder gebleven.
Haar goede manieren verraden haar afkomst.
Bij binnenkomst en vertrek gaat ze even op de stoel in de keuken zitten, zodat ik haar zonder bukken welkom kan heten of afscheid kan nemen.  
Ze kroelt graag, heeft een groot knuffelrepertoire, maar weet wanneer ze te veel is, gaat dan weer van je schoot. Als ze dan eens vervelend is, gehoorzaamt ze als je zegt dat het klaar is. Ze kan zichzelf uitstekend vermaken, ze speelt met niets (of met iets wat wij niet kunnen zien) en we hebben haar nog niet kunnen betrappen op vangen van vogels en muizen.
Het is de bedoeling dat ze overdag buiten en 's nachts binnen is, maar Doortje is ondeugend geweest. De eerste avond ging ze er na haar avondmaal als een speer vandoor en kwam niet meer terug. De tweede avond hielden we de deur dicht, maar weigerde ze in haar doos te gaan zitten en ging lonkend naar Grote Pol bij de achterdeur zitten. Grote Pol liet zich verleiden, dacht dat ze wel weer terug zou komen na haar poezenplasje en deed de deur open. Die nacht was Doortje dus wéér buiten. Afgelopen avond ging het goed. Ze ging braaf in haar doos liggen, na wat klagelijke, maar überschattige mauwtjes.

We genieten ons suf, moeten we toch maar een poes in huis nemen? Tsja, met dat onopgevoede, asociale kattengespuis rond ons huis kan het niet veel worden. Onze potentiële kat wordt het grootste tuig van de richel, vrees ik.



zaterdag 8 juli 2017

Waanzin

't Was weer een beetje stil hier, maar ik voel nieuwe inspiratie opborrelen. Vanmorgen begon het goed: toen ik wakker werd had ik een briljante openingszin in m'n kop. Ik weet niet zo goed wat dat zegt over mijn psyche of de kwaliteit van mijn nachtrust (niveau: hou op, schei uit), maar ik vond 'm wel lollig. Ik drop hem hier maar, als belofte voor meer moois. Of compleet gestoords.

"Geachte planken, hoewel ik tot de orde der breinaalden behoor, richt ik nu tot u het woord."

En vindt u nu die titel hierboven ook niet ge-wél-dig?

donderdag 8 juni 2017

Geen talent voor hond-van-Pavlov

Ik ben zielig. Ik moet een slaaponderzoek ondergaan en daarvóór moet ik op droge watjes kauwen. Kijken hoe de melatoninehuishouding is. Elk uur, tussen 21.00 en 01.00 uur stop ik zo'n tandartswat in mijn mond en kauw er verwoed op. De bedoeling is dat die dingen doordrenkt raken met mijn speeksel, maar dat maak ik nauwelijks aan. Dat is nu juist een deel van het probleem.
In de handleiding staat dat ik een minuut moet kauwen, of totdat het watje doordrenkt is. Ik kauw me suf, maar echt nat wordt het niet. Kan me niet voorstellen dat er bij uitwringen ook maar een druppeltje nattigheid vanaf komt. Ik ga maar een dom computerspelletje doen, zodat ik gedachteloos kan kauwen, maar er gebeurt nog steeds niet veel. Dus denk ik aan saucijzenbroodjes, aan chocola, chips en oude kaas, maar het baat niet. Ik heb geen aanleg voor hond-van-Pavlov en die watten doen je de eetlust sowieso wel vergaan.
Rond 23.00 uur slaat de vermoeidheid toe. Grote Pol verdwijnt naar ons warme, zachte bedje en ik ploeter voort. Mijn ogen vallen dicht en ik vergeet bijna de tijd, maar tegen 01.00 uur ben ik weer klaarwakker. Ik mag bijna naar bed en blij kauw ik op de laatste wat. Ik heb wat spuug opgespaard en de wat absorbeert het snel. Ze moeten het er maar mee doen.
Ik rol ons bed in en lig klaarwakker. Tot 03.00 uur. Last van een droge mond. Slapeloze nachten krijg je van zo'n onderzoek.

maandag 29 mei 2017

Domme vragen

Weet u waar ze tegenwoordig domme vragen stellen? Bij het journaal! De nieuwslezer vraagt dan aan de verslaggever ter plaatse: 'Hoe erg is het daar in Manchester / Stockholm / Sint-Petersburg / Moskou / Aleppo / Parijs?' Of: 'Hoe warm is het daar aan het strand in Scheveningen / Hoek van Holland / Costa del Sol?' En dan moet de verslaggever uitleggen hoe heel erg / heel warm / heel koud / heel mooi / heel grappig / heel hartverscheurend / heel spannend het is.
Let maar eens op, komt bijna elk achtuurjournaal weleens voorbij.

Vandaag in het centrum, in de smorende hitte waar ik snel doorheen waadde voor een boodschapje, sprak zo'n verkoopjong me aan: 'Bent u duurzaam?' 'Hartstikke!', antwoordde ik en ik woei hem met een geërgerd handgebaar weg, maar op hetzelfde moment dacht ik: ben ik duurzaam? Wát een vraag. Ik had moeten zeggen dat ik mezelf al 46 jaar niet weggegooid heb! Maar ja. Zo gaat dat nu eenmaal met slimme antwoorden, die komen altijd twee seconden te laat bij me op.

'Zo, Purperpol. Hoe erg is het gesteld met je adremmiteit?'
'Nou, meneer de vragensteller, daar moet ik eerst twee seconden over nadenken.'

zondag 14 mei 2017

Purperpol gaat judoën. Not.

Op de valreep kreeg ik toch nog een moederdagcadeau van ons oudste Polletje. Moederdag vieren hadden we hier eigenlijk al tien jaar geleden afgeschaft, omdat de Polletjes het maar een oneerlijke zaak vonden en wij volwassenen grote moeite hebben met het commerciële karakter ervan. Ze kwamen toch al niet meer thuis met de obligate knutsels die ze hier op de plaatselijke basisschool in onder- en middenbouw nog wel maakten. Met hart en ziel, hoor, dat wel. Vooral dat hart en die ziel waren ontroerend. En de inspanning van de juf waardeerde ik zeer zeker ook, vooral omdat ik zelf daar ook altijd erg druk mee was met de kinderen uit mijn klas. Maar aan het cadeau had je nooit wat.


Polletje kwam met dit cadeau natuurlijk twintig jaar te laat. Of noem het slim, nu hij toch al bijna twee jaar uit huis is en vindt dat zijn thuiswonend broertje nog wel wat tucht kan gebruiken.
Maar het blijft lief van het joch, toch? De tweedegraads brandwonden op zijn vingers van de soldeerbout liegen er trouwens niet om. Daar maak ik me nu wel een beetje zorgen om.

Ik kreeg ook nog een cadeaubon van de sportschool waar hij o.a. werkt als judoleraar. Vier weken gratis judo of karate. Maar ik bedank voor de eer. Mij krijg je niet op de mat, ik vind een wandelingetje al sportief genoeg. Sterker nog, ik zou het een straf vinden.


Of zou het na de les wel lekker liggen op zo'n mat? Kussentje en dekentje erbij, massage van nek en schouders. mwah, niet verkeerd.

vrijdag 28 april 2017

Het enige recht van de vrouw...

Een paar weken geleden kon u hier meedoen aan een prijsvraag waarmee u een echte Purperpolvaatdoek kon winnen. De echte winnares komt uit Servië en vond het bezwaarlijk dat ik zoveel portokosten zou moeten betalen, dus kreeg een ander de prijs. Een paar andere lezers wilden ook een vaatdoekje en met alle liefde haakte ik ook voor hen een doekje. Ik vroeg hen een foto van hun aanrecht-met-vaatdoekje terug en die foto's zijn wel heel leuk om hier ook te laten zien. Wat een leuke en vooral nette aanrechten hebben de dames!

Hier het aanrecht van winnares Ipie:

Ria wilde ook graag een doekje: 

Ook Zeeuwse mama vroeg en kreeg er een. Ziet u dat ze de ramen niet gelapt heeft? En dat voor een Zeeuwse, die doen dat toch altijd elke dag?

                                              


Franca breit al een tijdje vaatdoekjes en wilde wel ruilen met mij, al sloeg de twijfel later flink toe:


Vriendin Ineke was zo brutaal om om pannenlappen te vragen. Grijze. U kent mij misschien al lang genoeg om te weten dat ik dat maar saai vind... Maar toen ik ze kwam afleveren zag ik dat ze ook pannenlappen van een andere vriendin kreeg en die zijn veel leuker en netter. Een beschrijving daarvan vindt u hier. 

Wijzelf hebben een ouwe keuken die de verhuurder niet wil vervangen. Ik probeer er maar tevreden mee te zijn. Maar het een en ander nodigt niet uit om er iets moois en nets van te maken.
De mannelijke Pollen wassen hier af, op hun manier, en ik denk het nooit voor elkaar krijgen om leuke bloemetjes, schalen met groente en fruit of iets anders decoratiefs op het aanrecht te krijgen, langer dan een paar uur. Hooguit een aardewerken zeeppompje (maar dat raakt steeds verstopt).

Hier ziet u dan ons aanrecht. Met het vaatdoekje dat Franca voor me breide. Een foto van vóór de afwas, zo ziet het er hier meestal uit, tot mijn schande, maar de mannelijke Pollen zitten nergens mee. En de foto van na de afwas die natuurlijk niet reëel is, want de kruiden staan buiten en het blikje met thee en het snoeppotje staan normaal op de vensterbank. 



Wie weet inspireren bovenstaande foto's me en ga ik toch proberen er wat mooiers van te maken.

Er mist nog één aanrechtfoto. Die van mijn ouders. Ik haakte ook voor mijn moeder een doekje, maar dat ligt hier nog omdat ik het steeds vergeet te geven.