Uitgelezen 2019

woensdag 23 januari 2019

Russische dames

Ik ben altijd als een kind zo blij met mooie bezoekersaantallen, gezellige reacties, nieuwe volgers en, het toppunt, mensen die naar mijn blog verwijzen in een leeslijst, blogroll of hoe dat ook maar mag heten. Toch ben ik niet onverdeeld blij met álle nieuwe volgers...

De laatste tijd krijg ik hier telkens bezoek uit met name Rusland, zie ik op het kaartje in Blogger. Even een enorme piek in bezoekersaantallen:


een vreemde verwijzingssite met een meisjesnaam van bepaald allooi in de statistieken (waar ik na de eerste keer niet meer op klik omdat ik niet op dat soort foto's kik (zacht gezegd en rijmend bovendien)) en een dag of wat later een nieuwe volger via Bloglovin. Bij de laatste vijftien nieuwe volgers zijn dat er twaalf met een opmerkelijk profiel. Er staat dan een telkens iets andere tekst. Ik heb het eens in Google translate gegooid en dan komt er zoiets uitrollen:

Of zoiets:

Nog één dan: 

Ik geloof er geen hout van dat ze geïnteresseerd zijn in mijn verhaaltjes over sokken breien, huishoudschema's en pillen slikken en ik vind het een unheimisch idee dat ze hier rondzwerven. Hebben meer bloggers met Bloglovin hier last van?

zondag 20 januari 2019

Sokken à la schoonmoeder

Mijn schoonmoeder was nog lang niet mijn schoonmoeder toen ze in 1987 overleed. Ze was voor mij gewoon een lieve vrouw, een kennis van mijn ouders en moeder van Grote Pol die ik al wel kende, die voor mij kniekousen breide, ergens in 1982 of zo... Dat deed ze omdat mijn moeder dat aan haar vroeg. Ik wilde van die lange spierwitte, met gaatjespatroon. Gewoon van de HEMA of zo. Mijn moeder gaf haar wol, vuilwitte, en zij breide er degelijke, enorm kriebelige kousen van die in mijn ogen afschuwelijk waren en C-O-M-P-L-E-E-T anders dan wat ik voor ogen had. Later breide ze ook nog roodbruine exemplaren voor me. Niet kapot te krijgen.

Nu, in 2019, brei ik sokken voor Grote Pol. Warme, niet kriebelende wollen sokken. Grote Pol heeft wintervoeten en daar helpen die sokken tegen. Na wat zoeken naar het juiste patroon en de goede draad, bedacht ik dat de beste sokken die Grote Pol draagt nog steeds die sokken zijn die zijn moeder ooit breide. Ja, u leest het goed. 32 jaar na haar overlijden draagt hij nog haar breisels met die perfecte pasvorm. Niet kapot te krijgen.
Sokken van schoonmoeder
Omdat er toch wel wat paren in de loop der tijden sleets werden, zijn er nu nog maar twee van de naar schatting dertig paren over. Maar twee paren waren genoeg voor mij. Ik analyseerde haar breistijl en patroon, kopieerde die exact, studeerde nog eens op de afhechttechniek bij de tenen en tadaa! Sokken à la schoonmoeder!
Sokken van Purperpol
Hoe graag had ze het me zelf geleerd... Zij was er echt een kei in. Ook in naaien en alle andere nuttige handwerken. Ze heeft zelfs een tijdje voor het domineesgezin in het dorp genaaid.
Op de lagere school blonk ze, ook in nuttige handwerken, al uit. Kijk maar:

Even tussendoor: weet u, zo'n sokkenpatroon heeft bijna poëtische waarde. Men spreekt over de grote hiel, al dan niet verstevigd, de kleine hiel, de wreef, de voor-, boven- en ondervoet en - het allermooist - de spie. Een sok wordt ook tijdens het breien als het ware geboren, bijvoorbeeld wanneer de hiel steek voor steek haar karakteristieke vorm krijgt. Die poëzie, dat geboren laten worden, samen met het idee dat ik in de voetsporen (of in dit geval handsporen) van mijn schoonmoeder treedt, geeft een 'heel apart gevoel van binnen'.

Ik doe hier nu wel lyrisch over, roep ook regelmatig dat ik te laat geboren ben, omdat ik zo graag degelijk handwerkonderwijs had willen hebben (wij makrameeden, emailleerden, timmerden, weefden met kraaltjes, figuurzaagden en deden aan dramatiese ekspressie), maar in wezen ben ik een hatseflatser, hoor. De vraag is hoe ik het er bij een strenge handwerkjuffrouw had afgebracht. En misschien, nee, waarschijnlijk, had mijn vlijtige schoonmoeder mijn handwerksels afgedaan als broddelwerk.
Behalve dan die sokken, denk ik. Maar of ze niet kapot te krijgen zijn, zal de tijd nog leren.

woensdag 9 januari 2019

10 jaar Purperpol

Tijd voor een feestje dus. Ik heb mijn hoed vast opgezet!

Vandaag bestaat dit blog 10 jaar. Ik begon ermee om het een en ander te verwerken en hield niet meer op met schrijven. Alhoewel... Het eerste jaar schreef ik 308 berichtjes en afgelopen jaar waren het er nog maar 14. Maar niet getreurd, zo ging dat nu eenmaal. Al met al staat de teller op 1408.

Daarnet even teruggebladerd. Tien jaar geleden gebruikte ik nog geen schuilnamen en in het allereerste berichtje had ik nog niet meteen 'mijn' blogstijl te pakken. Maar eigenlijk vond ik het best leuk om weer eens te lezen, al was de inhoud nogal verdrietig (maar dan weer wel met onvervalste Purperpoltwist). Kijk maar!

woensdag 2 januari 2019

29.930, zeg maar 30.000 pillen

Precies tien jaar geleden, op 2 januari 2009, zaten Grote Pol en ik bij de internist in het ziekenhuis. Na een periode van allerlei onderzoeken was nu eindelijk een definitieve diagnose gesteld en het zag er niet best uit. De goede man (don't shoot the messenger, zei hij nog) schreef recepten uit, een stuk of acht schat ik. In mijn herinnering ging hij maar door en door met telkens een nieuw receptbriefje pakken. De namen van die pillen zeiden me nog niet zo veel, behalve die van de gevreesde prednison die in ruime mate werd voorgeschreven.
Die avond zat ik op de bank alle bijsluiters te lezen en lagen de doosjes als een enorme rijstebrijberg voor me op tafel. Ik moest me er letterlijk doorheen gaan slikken...
Inmiddels heb ik dus zo'n 30.000 pillen op, als het er niet meer zijn. Duizend doosjes, potjes, flesjes. Hoe hoog is die berg wel niet! En het goede nieuws is natuurlijk dat het goed met me gaat. Maar elke morgen en avond is daar toch weer die handvol pillen. Het slikken is allang routinematige handeling geworden, maar toch. Dat er geen ontkomen aan is, dat ik me zo vaak zo moe voel, dat er vaak minder kan dan ik wil, dat maakt het toch, ook na tien jaar, best zwaar.
Gelukkig weet ik me ook gedragen en staat er geschreven: Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.

dinsdag 4 december 2018

Een Goed Huishoudschema

Dat is dus wat er hier ontbreekt. We doen maar wat. We flatsen wat an. Vies is het niet, maar schoon evenmin. Er zijn zo van die randjes waar je je naam in het stof kan schrijven, van die plekjes die alleen als de zon erop schijnt ons doen herinneren aan de stofdoek. En buiten blijven de blaadjes maar op ons stoepje vallen... Af en toe kijken we mekaar maar eens aan, en zeggen dan dat het nooit wat met ons wordt. Op een lege zaterdagmiddag denken we ook nóóit eens: laten we de kledingkast van driehoogachter eens gezellig aanpakken. Of het ventilatieroostertje in de badkamer van spinnenrag ontdoen, de krat met campingspullen, onder de doos met snoertjes en stekkertjes en de zak met trouwjurk en lakenuitzet van overovergrootmoeder eens uitzoeken. Ach, gelukkig zijn we wel. En nooit ziek, haha.

Maar...
... Kijk ik naar buuf T., die altijd alles keurig op orde heeft, maar het ook nooit goed genoeg vindt, kan ik jaloers worden. Behalve dan op dat nooit goed genoeg vinden, daar wordt een mens maar ongelukkig van.
... Lees ik bij De verveelde huisvrouw, en vooral haar huishoudschema ergens onderaan de post, slaak ik zuchten van bewondering. Zo ook bij de avonturen van Teunie Luijk waarin iedereen regelmatig willig, misschien zelfs wel vrolijk fluitend, actief betrokken is bij de klussen die er in dat grote huishouden geklaard moeten worden.
... Zie ik bij vriendin A. het meehelpinschrijfschema op de wc waarmee ze zelfs haar puberdochters wekelijks actief aan de plintensop, doucheputbaggerreiniging en aardappelschillerij krijgt, twijfel ik ernstig aan mijn opvoedkundig vermogen. De Polletjes zuchtten al als ze een keertje extra moesten afdrogen.

Ooit, lang geleden schreef Grote Pol, die toen alleen nog maar mijn verloofde was (en trouwens ook bleef, want ik zag de mop er wel van in), stiekem een schema in mijn schoolagenda. Misschien moeten we dat maar eens gaan hanteren? Alleen schrijf ik het dan nu in zijn agenda, want hij is de HoofdHuisman tegenwoordig. Moet u eens zien hoe schoon het hier dan wordt!

maandag 19 november 2018

Verjaarsvisite

Conversatie met mijn moeder (type: artistiekerig, doet niet moeilijk over bepaalde dingen én heeeeel lief):

Welkom, welkom, ja, dank je wel. 48 jaar, hè, ja, van 1970.
Ja, we dachten, we doen er een bloemetje bij! 
O, leuk, dank je wel. Maar waarom zijn die stelen geknakt?
Tja, het paste anders niet in de tas...

Conversatie van het jongste Polletje (type: sociaal dier, spraakwaterval, enorme sloddervos, doet niet moeilijk over heel veel dingen én soms heeeeeel lief):
Ja dat was echt totale onzin. -ratel-ratel- Twee keer per dag vis in Noorwegen echt niet normaal meer (op oefening geweest daar met defensie) -ratel-ratel- Dat sloeg totaal helemaal nergens op en van die shit allemaal. -ratel-ratel- Dat was echt bizar. Complete veiligheidsonzin op dat vliegveld daar. -ratel-ratel- Die kerel was zo dronken dat ging echt helemaal nergens over. Enzovoort enzoverder...

maandag 5 november 2018

Over duurzame sokken, oorlog en verlangens

Ik sloot een deal met het oudste Polletje - dat natuurlijk allang geen PolleTJE meer is. In ruil voor een foto zou ik een verzoek van hem hier op de blogspot zetten. Dat verzoek moet hij nog wel even zelf formuleren. Dat kan nog wel even duren gezien zijn onnavolgbare manier van prioriteiten leggen. Het zal de leeftijd zijn. Houdt u er rekening mee dat het iets met spullen uit de Tweede Wereldoorlog te maken heeft, want dat is nog steeds een grote hobby.
De foto die ik ruil voor mijn toezegging kreeg, plaats ik mooi al wel.
Het Polletje is op de duurzame toer. Hij vond op internet een prijsvraag waar hij een duurzaam product mee kon winnen. Niemand reageerde behalve hij (op het laatste moment) en hij won dus. De opdracht luidde: Maak een originele foto van een single sock. 


Wat won hij? Drie paar sokken met lusje en knoopje om ze innig aan elkaar te verbinden in de was. Mooie kwaliteit, goede pasvorm. Te bestellen bij Qnoop. Ik heb geen aandelen, maar wil ze wel graag voor mijn verjaardag. Papa, mama, iets voor jullie? Maat 40. 

zaterdag 27 oktober 2018

Koos is dood

De deur wordt opengezwiept, een vrouw van een jaar of vijfenvijftig achter een rollator komt de zaak kwiek binnengelopen. '64 euro dat is niet veel, 64 euro. Is niet veel,' roept ze en ze stoomt door naar de wc's. Ik verdiep me nog wat intensiever in de Margriet. Er wordt doorgetrokken en ze komt de zaak weer in, '64 euro is echt niet veel, hè, ik denk dat ik dat wel mag.' Door naar het koffiehoekje, komt met een kop thee naast me zitten. 'Ja, ik sta onder bewind en dat is niet makkelijk hoor, maar 64 euro is niet veel voor schoenen, ik denk dat ik die wel mag. Schoenen zijn duur. Hoe duur zijn uw schoenen? 64 euro maar. Dat mag wel, denk ik. Maar het is niet makkelijk als je onder bewind staat. Arne Jansen is ook al dood, zelfmoord, dat is erg hè. De cd's van Koos Alberts kun je nergens niet meer kopen. Nergens. Allemaal uitverkocht. Ben ik mee opgegroeid en ook met Arne Jansen erg hè. Ik moet nieuwe schoenen, de oude kan ik nog wel op lopen maar ik wil ook wel eens wat anders - u toch ook? - en 64 euro is niet veel hè. Ja, mijn zoon wil ook al niet meer met mee naar de stad, ben u ook moeder, willen ze nog wel met u mee? Nee, die van mij ook niet, die is 36. Arne Jansen, zelfmoord, erg hè. Koos Alberts heb vijf cd's, niets meer te koop. Nergens. Ik moet even bellen, hoor. Hallo Monique, 64 euro is niet veel, hè, maar dan mo'k de gemeente nog even vragen als het mag, ja, is goed, ja dag hoor. Wat betaalt u voor nieuwe schoenen? 64 euro is niet veel, toch? Als je onder bewind staat, is niet makkelijk, hoor. En me zoon wil niet meer mee.'
Ik heb de Margriet uit. Ik ben mijn tegenzin te boven en reageer zo af en toe op haar monoloog. Het maakt niet veel uit, ze blijft dit kringetje rondpraten. Onverminderd praat ze in hoog tempo door over de schoenen, het bewind, Arne Jansen en Koos Alberts. Tot de kop thee op is. 'Ik moet ook nog even kijken bij Ella Pupken, waar zit die, weet u dat? Die kant of die kant? O, die kant? Ik dacht die andere kant. Dus die kant zegt u.' Ze staat op, grijpt de rollator en stoomt de zaak uit. '64 euro is niet veel, tot ziens dan maar weer.'
De kapsters hebben haar niet een keer aangekeken.