Uitgelezen 2019

woensdag 9 januari 2019

10 jaar Purperpol

Tijd voor een feestje dus. Ik heb mijn hoed vast opgezet!

Vandaag bestaat dit blog 10 jaar. Ik begon ermee om het een en ander te verwerken en hield niet meer op met schrijven. Alhoewel... Het eerste jaar schreef ik 308 berichtjes en afgelopen jaar waren het er nog maar 14. Maar niet getreurd, zo ging dat nu eenmaal. Al met al staat de teller op 1408.

Daarnet even teruggebladerd. Tien jaar geleden gebruikte ik nog geen schuilnamen en in het allereerste berichtje had ik nog niet meteen 'mijn' blogstijl te pakken. Maar eigenlijk vond ik het best leuk om weer eens te lezen, al was de inhoud nogal verdrietig (maar dan weer wel met onvervalste Purperpoltwist). Kijk maar!

woensdag 2 januari 2019

29.930, zeg maar 30.000 pillen

Precies tien jaar geleden, op 2 januari 2009, zaten Grote Pol en ik bij de internist in het ziekenhuis. Na een periode van allerlei onderzoeken was nu eindelijk een definitieve diagnose gesteld en het zag er niet best uit. De goede man (don't shoot the messenger, zei hij nog) schreef recepten uit, een stuk of acht schat ik. In mijn herinnering ging hij maar door en door met telkens een nieuw receptbriefje pakken. De namen van die pillen zeiden me nog niet zo veel, behalve die van de gevreesde prednison die in ruime mate werd voorgeschreven.
Die avond zat ik op de bank alle bijsluiters te lezen en lagen de doosjes als een enorme rijstebrijberg voor me op tafel. Ik moest me er letterlijk doorheen gaan slikken...
Inmiddels heb ik dus zo'n 30.000 pillen op, als het er niet meer zijn. Duizend doosjes, potjes, flesjes. Hoe hoog is die berg wel niet! En het goede nieuws is natuurlijk dat het goed met me gaat. Maar elke morgen en avond is daar toch weer die handvol pillen. Het slikken is allang routinematige handeling geworden, maar toch. Dat er geen ontkomen aan is, dat ik me zo vaak zo moe voel, dat er vaak minder kan dan ik wil, dat maakt het toch, ook na tien jaar, best zwaar.
Gelukkig weet ik me ook gedragen en staat er geschreven: Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.

dinsdag 4 december 2018

Een Goed Huishoudschema

Dat is dus wat er hier ontbreekt. We doen maar wat. We flatsen wat an. Vies is het niet, maar schoon evenmin. Er zijn zo van die randjes waar je je naam in het stof kan schrijven, van die plekjes die alleen als de zon erop schijnt ons doen herinneren aan de stofdoek. En buiten blijven de blaadjes maar op ons stoepje vallen... Af en toe kijken we mekaar maar eens aan, en zeggen dan dat het nooit wat met ons wordt. Op een lege zaterdagmiddag denken we ook nóóit eens: laten we de kledingkast van driehoogachter eens gezellig aanpakken. Of het ventilatieroostertje in de badkamer van spinnenrag ontdoen, de krat met campingspullen, onder de doos met snoertjes en stekkertjes en de zak met trouwjurk en lakenuitzet van overovergrootmoeder eens uitzoeken. Ach, gelukkig zijn we wel. En nooit ziek, haha.

Maar...
... Kijk ik naar buuf T., die altijd alles keurig op orde heeft, maar het ook nooit goed genoeg vindt, kan ik jaloers worden. Behalve dan op dat nooit goed genoeg vinden, daar wordt een mens maar ongelukkig van.
... Lees ik bij De verveelde huisvrouw, en vooral haar huishoudschema ergens onderaan de post, slaak ik zuchten van bewondering. Zo ook bij de avonturen van Teunie Luijk waarin iedereen regelmatig willig, misschien zelfs wel vrolijk fluitend, actief betrokken is bij de klussen die er in dat grote huishouden geklaard moeten worden.
... Zie ik bij vriendin A. het meehelpinschrijfschema op de wc waarmee ze zelfs haar puberdochters wekelijks actief aan de plintensop, doucheputbaggerreiniging en aardappelschillerij krijgt, twijfel ik ernstig aan mijn opvoedkundig vermogen. De Polletjes zuchtten al als ze een keertje extra moesten afdrogen.

Ooit, lang geleden schreef Grote Pol, die toen alleen nog maar mijn verloofde was (en trouwens ook bleef, want ik zag de mop er wel van in), stiekem een schema in mijn schoolagenda. Misschien moeten we dat maar eens gaan hanteren? Alleen schrijf ik het dan nu in zijn agenda, want hij is de HoofdHuisman tegenwoordig. Moet u eens zien hoe schoon het hier dan wordt!

maandag 19 november 2018

Verjaarsvisite

Conversatie met mijn moeder (type: artistiekerig, doet niet moeilijk over bepaalde dingen én heeeeel lief):

Welkom, welkom, ja, dank je wel. 48 jaar, hè, ja, van 1970.
Ja, we dachten, we doen er een bloemetje bij! 
O, leuk, dank je wel. Maar waarom zijn die stelen geknakt?
Tja, het paste anders niet in de tas...

Conversatie van het jongste Polletje (type: sociaal dier, spraakwaterval, enorme sloddervos, doet niet moeilijk over heel veel dingen én soms heeeeeel lief):
Ja dat was echt totale onzin. -ratel-ratel- Twee keer per dag vis in Noorwegen echt niet normaal meer (op oefening geweest daar met defensie) -ratel-ratel- Dat sloeg totaal helemaal nergens op en van die shit allemaal. -ratel-ratel- Dat was echt bizar. Complete veiligheidsonzin op dat vliegveld daar. -ratel-ratel- Die kerel was zo dronken dat ging echt helemaal nergens over. Enzovoort enzoverder...

maandag 5 november 2018

Over duurzame sokken, oorlog en verlangens

Ik sloot een deal met het oudste Polletje - dat natuurlijk allang geen PolleTJE meer is. In ruil voor een foto zou ik een verzoek van hem hier op de blogspot zetten. Dat verzoek moet hij nog wel even zelf formuleren. Dat kan nog wel even duren gezien zijn onnavolgbare manier van prioriteiten leggen. Het zal de leeftijd zijn. Houdt u er rekening mee dat het iets met spullen uit de Tweede Wereldoorlog te maken heeft, want dat is nog steeds een grote hobby.
De foto die ik ruil voor mijn toezegging kreeg, plaats ik mooi al wel.
Het Polletje is op de duurzame toer. Hij vond op internet een prijsvraag waar hij een duurzaam product mee kon winnen. Niemand reageerde behalve hij (op het laatste moment) en hij won dus. De opdracht luidde: Maak een originele foto van een single sock. 


Wat won hij? Drie paar sokken met lusje en knoopje om ze innig aan elkaar te verbinden in de was. Mooie kwaliteit, goede pasvorm. Te bestellen bij Qnoop. Ik heb geen aandelen, maar wil ze wel graag voor mijn verjaardag. Papa, mama, iets voor jullie? Maat 40. 

zaterdag 27 oktober 2018

Koos is dood

De deur wordt opengezwiept, een vrouw van een jaar of vijfenvijftig achter een rollator komt de zaak kwiek binnengelopen. '64 euro dat is niet veel, 64 euro. Is niet veel,' roept ze en ze stoomt door naar de wc's. Ik verdiep me nog wat intensiever in de Margriet. Er wordt doorgetrokken en ze komt de zaak weer in, '64 euro is echt niet veel, hè, ik denk dat ik dat wel mag.' Door naar het koffiehoekje, komt met een kop thee naast me zitten. 'Ja, ik sta onder bewind en dat is niet makkelijk hoor, maar 64 euro is niet veel voor schoenen, ik denk dat ik die wel mag. Schoenen zijn duur. Hoe duur zijn uw schoenen? 64 euro maar. Dat mag wel, denk ik. Maar het is niet makkelijk als je onder bewind staat. Arne Jansen is ook al dood, zelfmoord, dat is erg hè. De cd's van Koos Alberts kun je nergens niet meer kopen. Nergens. Allemaal uitverkocht. Ben ik mee opgegroeid en ook met Arne Jansen erg hè. Ik moet nieuwe schoenen, de oude kan ik nog wel op lopen maar ik wil ook wel eens wat anders - u toch ook? - en 64 euro is niet veel hè. Ja, mijn zoon wil ook al niet meer met mee naar de stad, ben u ook moeder, willen ze nog wel met u mee? Nee, die van mij ook niet, die is 36. Arne Jansen, zelfmoord, erg hè. Koos Alberts heb vijf cd's, niets meer te koop. Nergens. Ik moet even bellen, hoor. Hallo Monique, 64 euro is niet veel, hè, maar dan mo'k de gemeente nog even vragen als het mag, ja, is goed, ja dag hoor. Wat betaalt u voor nieuwe schoenen? 64 euro is niet veel, toch? Als je onder bewind staat, is niet makkelijk, hoor. En me zoon wil niet meer mee.'
Ik heb de Margriet uit. Ik ben mijn tegenzin te boven en reageer zo af en toe op haar monoloog. Het maakt niet veel uit, ze blijft dit kringetje rondpraten. Onverminderd praat ze in hoog tempo door over de schoenen, het bewind, Arne Jansen en Koos Alberts. Tot de kop thee op is. 'Ik moet ook nog even kijken bij Ella Pupken, waar zit die, weet u dat? Die kant of die kant? O, die kant? Ik dacht die andere kant. Dus die kant zegt u.' Ze staat op, grijpt de rollator en stoomt de zaak uit. '64 euro is niet veel, tot ziens dan maar weer.'
De kapsters hebben haar niet een keer aangekeken.

woensdag 24 oktober 2018

Neus snuiten

Ik kan me er groen en geel aan ergeren: kinderen die hun neus niet kunnen of willen snuiten. Ja, kleuters, oké, die moeten dat nog leren. Maar de leerlingen, vanaf een jaar of acht, negen, die bij mij in de praktijk komen, vaak zelfstandig op de fiets, die komen standaard snotterend van de kou en inspanning binnen en blijven als ik niet uitkijk een vol uur lang hun neus halfslachtig ophalen. Ik bied altijd een papieren zakdoekje aan, maar sommigen weigeren, anderen zijn slappe snuiters en nog weer een deel veegt symbolisch alleen hun neus af. De jeugd van tegenwoordig weet niet meer wat dat is: je neus zorgvuldig leegtoeteren. Of vakkundig ophalen, dat schijnt gezonder te zijn, maar ik kan het niet en wil het niet.

Laatst had ik er een die stomverbaasd was dat ik mijn neus snoot in een doekje. Had nog nooit een katoenen zakdoek gezien. Tien jaar oud. Het is toch een enorm gemis voor zo'n kind niet te weten hoe heerlijk het is je te kunnen ontdoen van overtollig slijm, stof en vocht dat een onbelemmerde teug zuurstof door de glorieuze poort van je luchtwegen verhindert!!! In zo'n heerlijk grote doek waarin altijd nog wel een schoon, zacht en droog plekje te vinden is.

Mijn moeder had en heeft nog altijd een klein zakdoekje in haar mouw of beha gepropt. Die tovert ze om de klipklap tevoorschijn om zo'n eigenwijze druppel op te deppen. En het eerste wat ik heb leren strijken waren de zakdoeken van mijn vader. Mijn vader heeft echt een gave snuittechniek, daar kan ik jaloers op zijn. Laat negenennegentig vreemde snuiters en mijn pa hun neus snuiten en ik pik mijn vader er blind uit.

Trouwens, nu ik een beetje ouder word, heb ik wel vaker last van zo'n incontinente neus. Herkent u dat, mede-ouderwordende lezer? Van het oudste Polletje leerde ik mijn neus al fietsend zakdoekloos te legen. Dus u mag hopen dat u nooit toevallig op zo'n moment achter mij fietst.

Ik verklaar hierbij het snuitseizoen voor geopend.

vrijdag 27 juli 2018

Hoe gaat het eigenlijk met de Polletjes?

Misschien weet u het nog. In december schreef ik over een brief. Het oudste Polletje, fervent WOII-verzamelaar, kocht een nooit aangekomen veldpostbrief van een Duitse moeder aan haar krijgsgevangen zoon. De brief werd ontcijferd en het Polletje zocht en vond informatie over de soldaat (destijds 17 jaar oud) op internet. De man leeft nog! Er werd contact gelegd, de brief werd na 73 jaar eindelijk door de geadresseerde gelezen. De lokale Duitse media gaven aandacht aan dit bijzondere verhaal.
En nu, op dit moment, rijdt Polletje met wat vrienden naar het verre Schleifreisen om deze man vandaag in levenden lijve te ontmoeten!

Het jongste Polletje viert momenteel vakantie. Hij heeft er zeven weken opzitten van de AMO, de Algemeen Militaire Opleiding, en het bevalt hem daar wel, ondanks het zware afzien nu en dan. Hij leert in elk geval zijn kast netjes in te ruimen, dat is mij nooit gelukt.