vrijdag 27 juli 2018

Hoe gaat het eigenlijk met de Polletjes?

Misschien weet u het nog. In december schreef ik over een brief. Het oudste Polletje, fervent WOII-verzamelaar, kocht een nooit aangekomen veldpostbrief van een Duitse moeder aan haar krijgsgevangen zoon. De brief werd ontcijferd en het Polletje zocht en vond informatie over de soldaat (destijds 17 jaar oud) op internet. De man leeft nog! Er werd contact gelegd, de brief werd na 73 jaar eindelijk door de geadresseerde gelezen. De lokale Duitse media gaven aandacht aan dit bijzondere verhaal.
En nu, op dit moment, rijdt Polletje met wat vrienden naar het verre Schleifreisen om deze man vandaag in levenden lijve te ontmoeten!

Het jongste Polletje viert momenteel vakantie. Hij heeft er zeven weken opzitten van de AMO, de Algemeen Militaire Opleiding, en het bevalt hem daar wel, ondanks het zware afzien nu en dan. Hij leert in elk geval zijn kast netjes in te ruimen, dat is mij nooit gelukt.

maandag 23 juli 2018

De trein van 13:36 Roosendaal - Middelburg

Omdat ik een nette vrouw ben, niet platvloers en grof in de mond, durfde ik maar steeds niet aan dit stukje te beginnen. Want ik ontkom niet aan jargon dat me niet zint en onderwerpen waar u me verder nooit over gehoord hebt. Bij voorbaat al mijn excuses. U zou natuurlijk ervoor kunnen kiezen om niet verder te lezen, maar dan mist u wel wat. 

13:36. Roosendaal. We installeren ons voor het laatste deel van de treinreis. We hebben er al twee uur opzitten en ik hoop dit laatste stuk in alle rust een flink eind te kunnen lezen in mijn vuistdikke Tonio. Dat boek moet toch een keer uit. Tussen Nijmegen en Roosendaal was er al bitter weinig van terecht gekomen wegens drukte. Dit stuk moet het lukken, want de trein is bijna leeg.

13:37. De trein rijdt en precies naast ons komen twee jongens van een jaar of 17 zitten. Niet de allerbriljantste geesten, zullen we maar zeggen. Of het wel tweedeklas was. En of ze wel in de goede trein zaten. Of het treinkaartje wel in de bus geldig was. En als het niet zo was, dat ze dan toch gewoon zouden instappen, want je betaalde al genoeg. Als er controle kwam, zouden ze uitstappen.
Drie bladzijdes gelezen.

13:45. Bergen op Zoom. De jongens pakken hun mobiel erbij. De slimste, in het zwart gekleed, leest hardop voor: een jongen van 13 heeft een USB-kabeltje twintig centimeter diep in zijn penis gestoken. Moest in het ziekenhuis verwijderd worden. De andere jongen (in blauw) krimpt ineen. Hij beschikt naar alle waarschijnlijkheid over een groot empathisch vermogen. Spreekt en klopt zijn kruis bemoedigend toe: ik zal goed voor jou zorgen, hoor, dát zal ik niet doen bij jou. De jongens praten door over hoe dat dan technisch mogelijk heeft kunnen zijn.
Halve bladzijde gelezen.

13:55. Rilland-Bath. Vanuit Middelburg moeten de jongens verder met de bus. Mijn hoop dat ze eerder dan wij de trein uit moeten is de grond in geboord. Eerst met de bus en dan nog een kankereind lopen. Door weiland en bos, weet die met het zwarte T-shirt. Ze gaan naar Feyenoord en geven hoog over de wedstrijd op (ik zoek het later op: het gaat om een oefenduel met het Zeeuwse elftal) en hadden verwacht dat de trein vol zou zitten met supporters. Op de terugweg zal ik wel vetmoe zijn, voorspelt blauwe T-shirt.
Een alinea gelezen.

13:59. Krabbendijke. Het gesprek komt weer op de jongen met de USB-kabel. Twintig centimeter!!!!! Zo groot is de lul van een 13-jarige toch niet? Ongegeneerd praten ze over de lengte van hun eigen materiaal, de hele coupé kan meegenieten. Het blauwe T-shirt weet dat toen hij in de eerste zat, die van hem al 14 centimeter mat. Hoe het nu is, weet hij niet, maar in elk geval wel een stuk groter. Zwart T-shirt heeft nog nooit gemeten.
Niet gelezen. (Geschokt. Zouden de Polletjes ook zo zijn geweest? Nee toch???)

14:04. Kruiningen-Yerseke. Er lopen twee jongemannen op het perron. De blauwe denkt dat die ook wel naar Feyenoord zullen gaan en kondigt terloops aan wel bier te gaan drinken bij de wedstrijd. Als dat daar mag, tenminste. De zwarte lust nu ook wel een biertje, zegt hij. Hij was laatst op een feest en toen had hij wel tien biertjes gedronken. De blauwe had er vorige week nog zeventien op. Toen had de zwarte er na enig nadenken bij nader inzien wel twintig op een avond gedronken. Maar de blauwe weet het zeker: 27 was zijn record. En toen was hij nog geeneens niet dronken niet.
Boek dichtgeslagen.

14:10. Kapelle-Biezelinge. Het is zowaar even stil. De jongens moeten even hun bierinname verwerken.
Boek weer gepakt en de juiste bladzijde opgezocht.

14:15. Goes. Er stapt een mooi meisje uit. Ik hoor ze kijken. Als ze weg is, gaat de discussie over de benaming van bepaalde lichaamsdelen. Borsten, dat vinden ze erg vies klinken. Dat is niet netjes en respectvol tegenover de dames. Nee, ze spreken liever over memmen. De blauwe vat de discussie na een paar minuten samen: ik zeg gewoon tetten.
Boek weer dichtgeslagen.

14:25. Arnemuiden. Welke bus moeten we eigenlijk hebben? Middelburg-station. Dat is raar. Daar zijn we dan toch al? De zwarte haalt het tafeltje uit de stoel voor hem tevoorschijn. Klapt het weer in. En weer uit. De blauwe probeert het ook, maar die van hem zit vast. Zwarte helpt hem, maar het lukt niet. Klapt zijn tafeltje weer open en met een plof laat hij hem weer in de stoel zakken. Blauwe waarschuwt hem: de mensen voor je hebben daar last van. Inderdaad, empathisch vermogen. Ze staan op en lopen naar de uitgang.
Boek in tas gedaan.

14:29. Middelburg. De bus naar Middelburg-station staat klaar. Verder geen supporters gezien.



U zult het niet geloven: om 19.25 uur staan we op het station te wachten voor de trein terug. Wie komen eraan sjokken? Jawel. Maar toevallig stappen we mooi ergens anders in.
En natuurlijk hadden we ergens anders moeten gaan zitten. Maar vreemd genoeg dachten we daar niet aan. Grote Pol had trouwens het grootste deel van de reis niets in de gaten. Die kan zich namelijk wel concentreren op één ding. Ik pik alle prikkels op.

donderdag 31 mei 2018

Je verzint het niet

Huize Pollenstein staat in een heel gewoon deel van het land. De mensen doen hier uiterst normaal, want dat is gek genoeg. Toch zag ik laatst twee keer iets waarvan ik dacht: zoiets verzin je toch niet. Van die surrealistische situaties waardoor je het gevoel hebt midden in een filmscène te zitten. Ik wachtte nog een paar weken met erover te schrijven, omdat ik het mooier vind als zo'n blogje uit drie delen bestaat, maar tot nu toe helaas geen Vreemd Derde Ding gezien.

Vreemd Ding 1:
Grote Pol en ik liepen over de begraafplaats. Daar komen we normaal nooit en de reden waarom we er nu waren was eerder hilarisch dan verdrietig, maar daar gaat het nu niet om.
Even tussendoor. Is het erg oneerbiedig als ik schrijf dat we moesten grinniken om een naam op een grafsteen? Serieus, er lag iemand die bij leven meneer of mevrouw, dat weet ik niet meer, Bo.ttenschuiver heette. Dat puntje hoort er natuurlijk niet bij, maar dat is tegen het googelen. Je weet maar nooit met die AVG. Over die wet zal ik binnenkort ook eens wat schrijven, want daar word ik zo ontzettend chagrijnig van.
Maar goed, we liepen daar dus en opeens kwam daar vanuit de ene kant van de begraafplaats een meisje aangelopen van een jaar of 12. Met een grote kruiwagen waarin een stuk of vijf, zes schattige puppies lagen. Los daarbij een grote herdershond die zijn/haar eigen plan trok. De puppies krabbelden telkens een voor een omhoog en kukelden vervolgens over de rand van de kruiwagen, zodat ze bijna verpletterd werden onder het wiel. Het meisje zette dan de kruiwagen neer, pakte het hondje op, plantte het terug tussen de broers en zusjes, riep de herder tot de orde en liep weer wat meters verder, op weg naar de andere kant van de begraafplaats.
Ziet u het voor zich?

Vreemd Ding 2:
Grote Pol en ik waren dit keer op de fiets. In the middle of nowhere wat kilometers aan het wegtrappen. Opeens zagen we een vrouw, een heel gewoon type - iedereen heeft wel zo'n heel doorsneebuurvrouw, zo'n aardappels-vlees-groentetype, een jaar of vijftig, met een kort pittig kapsel, die om de twee weken de ramen lapt en elke ochtend rond een uur of 10 geniet van een sigaretje en een bakkie koffie bij de Libelle - met een wit scootertje die een meter van het fietspad af haar doedelzakoefeningen aan het doen was. Ze speelde Amazing Grace.
Wacht eens even? What's in a name? Die vrouw heette natuurlijk Grace en ze was ons nu echt aan het amazen!!!

Hier vlakbij op de hei zien we ook weleens een doedelzakker, trouwens. Maar dat is een normale, met kilt, lange woeste haren en gekke muts. Zoals het hoort.

woensdag 30 mei 2018

Grijs

Twee jongens van een jaar of acht spelen politietje, op straat. Ik fiets erlangs en zie wel aan hun koppies dat ze iets ondeugends van plan zijn. Net als ik ze passeer roept er één: 'Handen omhoog of ik schiet, oude mevrouw!' Dat laatste kwam er net iets zachter uit dan de rest. Ik fiets door, voel me natuurlijk niet aangesproken, en hoor ze giechelen. Ik heb net zoveel lol als zij, maar vraag me toch - voor de zoveelste keer - af of ik toch mijn haar niet moet laten verven.

maandag 30 april 2018

Aardappelboek

Er komt een oude heer de chaos van de rommelwinkel-voor-een-goed-doel binnenstappen. Een van de medewerkers neemt tijd voor hem. Ze vormen opeens een eiland van rust tussen de drukdoende welwilligers die met spullen slepen en luidkeels overleggen alsof hun leven ervan afhangt. Hij zoekt een boek. Voor zijn vrouw. De medewerkster schuift wat dozen opzij en vraagt door. Waar houdt ze van? Van streekromans misschien? Hier staan heel mooie boeken tussen, die heb ik zelf gelezen, dus...
Meneer weet het niet zo goed, ook al is hij misschien al wel zestig jaar getrouwd met haar, maar laat zich graag adviseren. De vrijwilligster heeft nog een belangrijke vraag. Of mevrouw véél leest. Nou, zegt de heer, als ik de aardappelen kook, hè, dan weet je het wel, toch?
Ik weet het niet, maar de boekenmevrouw wel. Deze, van Gerda van Wageningen, Als jij op me wacht. De heer stemt in, betaalt 50 cent en vertrekt met het boek onder de arm. Naar de aardappels.

donderdag 26 april 2018

Op de zaken vooruit

Vandaag aten we weer eens een lekker wortelsoepje, prachtig oranje, maar eigenlijk een dag te vroeg, hè...
Ooit, in een grijs verleden toen ik nog elke dag blogde, plaatste ik het recept.

Veel plezier op Koningsdag!

zondag 14 januari 2018

Dia's uit de heel oude doos - mooie vrouwen en honden in Scheveningen

Onze oudste zoon, die niet meer Polletje genoemd wil worden, had weer eens een slag geslagen. Vier jaar geleden alweer kocht hij van iemand een map met documenten uit de wijde wereldoorlog, u weet, het is een fervent verzamelaar. Daarbij kreeg hij een houten kistje vol dia's die er interessant uitzagen, maar bij gebrek aan projector en/of scanner liet hij het er even een paar jaar bij zitten. Zo gaat dat bij jongvolwassenen. Tenminste, bij die jongvolwassenen die eerst nog gewoon Polletjes waren. Die stellen bepaalde zaken graag uit. Ach, dat kan nog steeds liggen aan een nog niet uitgegroeide prefrontale cortex. Onze zonen zijn al zo leuk en met zo'n alsmaar doorgroeiende cortex worden ze er natuurlijk alleen maar leuker op. Toch?
Maar dit terzijde.

Vandaag ging ik aan de slag met een geleende diascanner en toen zag zoonlief zijn kans schoon. Een middagje scannen leverde 108 prachtige, meestal scherpe plaatjes op uit de jaren twintig, dertig, denken we. Als het niet eerder was.
Zo raar dat je zo rechtstreeks dat beeldmateriaal opeens in handen hebt, honderd jaar later. Zo ver weg en tegelijk zo dichtbij... Tastbare geschiedenis.








Terwijl ik dit typ, bekijkt onze jongste zoon de dia's en vraagt of er nog meer strandfoto's met mooie vrouwen bij zitten. 'Ja', zegt oudste zoon, 'een van de laatsten, maar die is allang dood, hoor.' 




donderdag 11 januari 2018

Grijze muis

Wegens veel en drukke werkzaamheden heb ik momenteel weinig bloginspiratie, maar in mijn conceptberichten vond ik nog een pareltje waar Grote Pol me op wees. Mocht u willen reageren, helaas, de vacature is inmiddels al gesloten.
Ik had geen ambitie om te solliciteren, hoor. Ik heb bepaald geen grijzemuisoutfit en -hoofd.

   Grijze muis