Uitgelezen 2019

donderdag 9 juli 2020

Oma Kip en de kip die geen kip was

Wij van huize Pollenstein wonen in een maisonnette, in een appartementencomplex met nog negentien andere maisonnettes. Bij het complex hoort een gemeenschappelijke tuin. En in die tuin staat een kippenhok. Op het kippenhok is een bordje gespijkerd, dat hebben de Polletjes ooit gedaan. Het zijn bepaald geen Oost-Duitse toestanden daar, maar ontsnappen naar het vrije Westen is onmogelijk voor de kippen.

Bij zo'n complex hoort ook een buurvrouw die er al honderd jaar woont en die de boel in de gaten houdt. Die appjes stuurt als het PMD-afval deze week op zaterdag wordt opgehaald, die haar stoepje en dat van de buurman dagelijks veegt, die de boel rond het complex opruimt en wildgroei snoeit, die gezellige praatjes houdt met iedereen die langskomt en graag wat voor een ander doet. Zó'n buurvrouw dus, u kent haar wel. Die hebben wij ook. Zelfs de kippen houdt ze in de gaten. Maar die zijn officieel van een andere buurman. Er is veel gemeenschappelijk hier buiten, maar niet alles.

Nu had die buurvrouw dus gezien dat één kip ziek was. Dacht ze. Ze alarmeerde de buurman en die zag dan weer dat de kip niet ziek was, maar broeds. Maar er was geen haan. En ook geen ei. De kip zat al dagen op een plastic dekseltje. En dat wordt niet wat.

Trouwens, dat die kip daar op dat dekseltje zat te broeden is al een wonder, want die kip is geen kip, maar een hoen en hoenen broeden niet. Die leggen in warm Afrika hun eieren in het zand of zo, leggen er bladeren op en dan komt het daar vanzelf wel goed met het nageslacht.
En we hebben dus eigenlijk geen kippenhok, maar een hoenderhok, zonder knuppel erin.

Buurvrouw toog naar de kinderboerderij, waar ze vast ook contacten heeft en kreeg drie bevruchte eieren mee. Buurman legde die onder de kip die geen kip was, maar wel keurig op de eieren bleef zitten. Buurvrouw oma Kip bleef de boel veelvuldig inspecteren en warempel: een paar weken geleden kwamen er twee gezonde kippenkuikentjes uit hun ei!

We zijn met z'n allen heel benieuwd naar hoe onze nieuwe buurtjes zich gaan ontwikkelen. Oma Kip en mama Hoen hebben zich voorbeeldig op de opvoeding van het grut gestort. 

zaterdag 23 mei 2020

Over botanisch stoepkrijten en een fietstochtje door de hooilanden


We waren al vaker door de Binnenveldse Hooilanden bij Wageningen gefietst, maar na de uitzending van Vroege vogels van gisteravond was ik vanmorgen extra gemotiveerd voor dit fietstochtje van 35 kilometer.
Het is daar zó mooi. Hier een fotootje van twee weken geleden, toen ik daar ook al was.

Ik heb vandaag m'n best gedaan me niet te ergeren aan mijn gebrek aan botanische en vogelkennis (die meneer bij Vroege vogels had een jaloersmakende kennis) en gewoon maar te genieten van wat ik zag. En dat lukte gelukkig prima.

Dertig jaar geleden, op de pabo, kregen we serieus een vogel- en een wildebloemententamen. Zo'n vijftig soorten moest je dan van zo'n oude schoolplaat herkennen. Er stonden nummertjes bij en ik was zo dom om vooral die getallen handig met de namen te combineren en niet écht te leren op specifieke kenmerken. Daar had ik binnen een jaar al spijt van, en nog. 

Maar gelukkig hebben we daar tegenwoordig apps voor. Ik heb er net één gedownload, nadat ik door Firma Fluitekruid geïnspireerd werd om botanisch te gaan stoepkrijten. Kruidje gefotografeerd dat bij ons beneden bij de berging staat en waarvan ik me al jaren afvroeg wat het is en tadaa!

Voortaan neem ik dus ook stoepkrijt mee als ik ga fietsen. En dan zet ik bij minimaal één gevonden wild bloempje een naam. Gekartelde welriekende vrouwenweegbree of zo. 

dinsdag 5 mei 2020

Meestervervalsers

Jongste Pol woont met vier anderen in een oude woning boven een winkelpand. Het is daar regelmatig een dolle boel, ze bedenken de 'leukste' dingen (als je ervan houdt...) en feesten wat af. Er is altijd wel een reden te bedenken. Zo was er al een Ibiza-, ridder-, piraten- en een ruimtevaartfeest, compleet met raket, sterrenhemel en astronauten. En als het weer mag, houden ze een Never-walk-alone-feest, waarbij je alleen in paren mag komen (dus Mario en Luigi bijvoorbeeld, licht Pol desgewenst toe).
Pol kon een tijdje niet werken wegens een chronisch verstopte neus en verveelde zich. Hij ging maar eens een bar timmeren voor op het dakterras. Maar toen de bar klaar was, moest er weer wat anders verzonnen worden. Iets nuttigs dit keer: het schuurtje werd opgeruimd. De smetteloos witte muur inspireerde hem en zijn huisgenoten om daar te gaan schilderen en zo ook daar hun sporen achter te laten voor de komende generaties.
Ziet u welk schilderij ze namaken?



zondag 3 mei 2020

Letterlijk

Een van mijn leerlingen werkt deze vakantie vlijtig door. Zo af en toe stuurt ze een foto van gemaakt werk, waarop ik dan enthousiast of opbouwend reageer. Die reacties moeten heel duidelijk en eenduidig zijn, omdat ze veel dingen letterlijk neemt en niet alles begrijpt.
Afgelopen week stuurde ze een foto van schrijfwerk (we werken ook aan handschriftverbetering).
Mijn reactie: Wow! Alleen de t blijft lastig voor je. Nu nog a-l-t-i-j-d zo schrijven....
Toen stuurde ze deze foto:
😍

maandag 27 april 2020

De Kolossale-Krakende-Knieën-Kwis

Het is tijd voor een gezellige quiz! Doet u mee? Er zijn mooie prijzen te winnen! Maak telkens uw keuze en volg de aanwijzingen nauwkeurig op."
TIP: om meer kans op die mooie prijzen te maken herleest u dit berichtje met de reacties eerst even.


Vraag 1


Sinds het verschijnen van het berichtje Afkraken  ... (typ gewoon uw antwoord in, gevolgd door een #)
A. ..is de toestand verslechterd.
B. ..is er een kleine verbetering opgetreden.
C. ..sta ik ingeschreven op de wachtlijst voor kunstknieën.
D. ..is een duidelijke verbetering opgetreden.
E. ..kraken nu ook mijn polsen, enkels en hersenen.


Vraag 2


Schrijf met uw vinger in onderstaand vak uw schatting van mijn looprecord (in meters) van de afgelopen maand:

Vraag 3


Dat is te danken aan: (tik op het juiste plaatje)

               Tip van Engelien en Mijntje


Vraag 4


De reactie van de Polletjes op deze oplossing was: (roep de letter van uw keuze in de wasmachinetrommel)

A. Op je volgende verjaardag geven we je een kudde schapen.
B. O, wat erg, lieve mam, dat helpt je natuurlijk niets. Hierbij verklaren we dat we altijd alles voor je zullen doen. Zullen we je om de beurt even op onze schouders uitlaten in het bos?
C. Haha, nou, probeer dan ook meteen rechtsdraaiende biologische perenhangop met paddosoepextracten en een toefje gefermenteerde nijlpaardlevermousse. Nee, grapje, paddenbloed, slangengif en aderlaten schijnt ook goed te helpen. We googelen  wel even het nummer van de dichtstbijzijnde chirurgijn.
D. Ik rook gezellig met je mee.

Prijswinnaars krijgen automatisch bericht.



vrijdag 17 april 2020

In de herhaling - de POD

Tien jaar geleden schreef ik onderstaand blogje. Ik moest er laatst weer aan denken en zocht 'm op. Ik moest weer hartelijk lachen om de foto van de Polletjes, die nu dus zo'n twintig jaar geleden gemaakt is.
Het frappante is dat het jongste Polletje, dat er op die foto zo sullig bijstaat, nu werkelijk militair is en als taak heeft mijnen op te sporen en onschadelijk te maken!

Het Sinterklaasjournaal besteedt elk jaar wel weer aandacht aan de POD. De Pieten Opsporings Dienst, de Problemen Oplos Dienst of de Papier Opsporings Dienst, al naar gelang het thema van het script.
Hier in Huize Pollenstein hebben we ook al jaren een POD. En ook de letters van deze afkorting staan elke keer weer voor iets anders. De Polletjes waren tien jaar geleden zo'n beetje permanent gekleed als Piraat. Toen spraken we van Piraten Overal Dagelijks. 
Daarna de PrentenboekOokDagelijks-manie en toen via de Pipo Of Donaldduck-rage zijn ze razendsnel, want zo gaat dat: ze zijn groot voor je het weet, aanbeland bij de Projectielen Opsporings Dienst. Vandaag gingen ze samen met de metaaldetector eropuit en vonden ze een onontplofte Britse 2 inch mortiergranaat.
En morgen belt de POD hoogstpersoonlijk de politie, zodat de EOD in allerijl zijn werk zal gaan doen en de POD er met hun neus bovenop kan staan. En dan volgt natuurlijk een reportage voor het NOS Journaal en een plaatsje op de voorpagina's van alle landelijke dagbladen. Dat spreekt vanzelf. 
Maar ik weet niet of die gedachten meer thuishoren bij de Piraten Overal Dagelijks-fase, of bij het Projectielen Opsporings Dienst-idealisme. Dat noemen ze een IP, een IdentiteitsProbleem, en dat is heel normaal voor POV. (Pubers Onderweg naar Volwassenheid.).

donderdag 2 april 2020

Dagboek van mijn moeder

Vanaf twee weken voor de geboorte van mijn oudste broer (januari 1962) tot dertien maanden na de geboorte van mijn jongste broer (november 1966) heeft mijn moeder een dagboekje over de kinderen bijgehouden. In drie schriftjes met zo'n fijn jarenzestigomslag.
Ik kreeg ze laatst mee om te lezen, ook al kom ik er zelf niet in voor. En wat is dat genieten! Zo leuk en verrassend om dit van je moeder te kunnen en mogen lezen, terwijl zij en ik inmiddels al lang en breed in een heel andere levensfase verkeren.
Het geeft zo'n heerlijk beeld van een jonge moeder in de vroege jaren zestig, erg gelukkig (althans, op de momenten dat ze schrijft) met haar man, kinderen en de nieuwe flat. (De eerste twee jaar van hun huwelijk woonden mijn ouders vanwege de  heersende woningnood in bij haar schoonvader en zijn vriendin. Geen gemakkelijke tijd.)


Ik zie mijn moeder zo zitten aan tafel. Zaterdagavond, pen, flesje groene inkt en schrijven maar.

Een fragmentje, mijn oudste broer is dan bijna tien maanden:
Dinsdag is de dokter geweest, Saul moet de hele week nog binnen blijven. Hij is weer bijna beter. Deze week nog zijn oor druppelen. Dat vindt hij vreselijk.
Al heel lang luistert Saul naar muziek. En als de radio aan staat, en ik zing mee, en sla de maat dan doet hij het ook. Onbeholpen met zijn handje. Soms steekt hij mij zijn handje toe, dan moet ik hem helpen. Wanneer Saultje alleen muziek hoort, gaat hij op de maat zitten wiegen. Dat is helemaal leuk!
Hij kan al zo goed aan de hand lopen. Hij stevent direkt naar de radio. En naar het raam. Hij vindt het prachtig, om tegen de ramen te slaan. Als hij zijn eerste hapjes brood krijgt, is hij zo blij,dan zegt hij steeds onder t' kouwen: mamamamamamamamam. Hij begint echt een beetje aanhalig te worden.


En een fragment geschreven op 17 mei 1964:
Er is weer veel te vertellen over Saul. Hij probeert nu alles na te eggen, wat aardig goed gaat, soms nog wat krom. Lopen kan hij heel vlug, als hij valt, moet het erg pijn doen, voor hij zal gaan huilen. Een hoofd vol krullen, wat erg lief staat. s'avonds na het eten voorlezen door papa is een feest. Vooral de boekjes van Dick Bruna vindt hij fantastisch. 
Bij opa in de auto is het grootste feest. Daar is hij dol op. Hij weet ook precies van wie de auto's van de buren zijn, fiat 600 van Jaapjes papa, fiat 700 van Joosten enz. Hij kan zo verlangend naar spelende kinderen staan kijken. Maar hij is nog te klein om op straat te spelen. Het is een lieve schat, iedere dag geniet je weer van hem. 




maandag 30 maart 2020

Diamant!

Vandaag zijn mijn ouders zestig jaar getrouwd. Dat is iets waar zij heel blij en dankbaar voor zijn, en ik, en heel veel anderen, met hen. Ik voel me zo gezegend met en door deze lieve mensen...


Vanmorgen gingen mijn twee broers en ik naar ze toe. We aten taart, bekeken de brief van de koning en de commissaris van de koning (de burgemeester kon helaas niet komen), zaten weer met z'n vijven aan de eettafel (dat was minstens 35 jaar geleden voor het laatst gebeurd) met een kopje soep en een boterham, het archief werd erbij gehaald met trouwboekje, jeugdherbergpassen, krantenknipsels, kampeerkaarten en meer. Oude herinneringen werden opgehaald, en tot slot zongen we weer het Voor al uw goede gaven, Heer.
Het was zo een heel eenvoudig samenzijn en tegelijk een sprongetjes-in-je-hart-gelukkig-makend groot feest!