donderdag 31 mei 2018

Je verzint het niet

Huize Pollenstein staat in een heel gewoon deel van het land. De mensen doen hier uiterst normaal, want dat is gek genoeg. Toch zag ik laatst twee keer iets waarvan ik dacht: zoiets verzin je toch niet. Van die surrealistische situaties waardoor je het gevoel hebt midden in een filmscène te zitten. Ik wachtte nog een paar weken met erover te schrijven, omdat ik het mooier vind als zo'n blogje uit drie delen bestaat, maar tot nu toe helaas geen Vreemd Derde Ding gezien.

Vreemd Ding 1:
Grote Pol en ik liepen over de begraafplaats. Daar komen we normaal nooit en de reden waarom we er nu waren was eerder hilarisch dan verdrietig, maar daar gaat het nu niet om.
Even tussendoor. Is het erg oneerbiedig als ik schrijf dat we moesten grinniken om een naam op een grafsteen? Serieus, er lag iemand die bij leven meneer of mevrouw, dat weet ik niet meer, Bo.ttenschuiver heette. Dat puntje hoort er natuurlijk niet bij, maar dat is tegen het googelen. Je weet maar nooit met die AVG. Over die wet zal ik binnenkort ook eens wat schrijven, want daar word ik zo ontzettend chagrijnig van.
Maar goed, we liepen daar dus en opeens kwam daar vanuit de ene kant van de begraafplaats een meisje aangelopen van een jaar of 12. Met een grote kruiwagen waarin een stuk of vijf, zes schattige puppies lagen. Los daarbij een grote herdershond die zijn/haar eigen plan trok. De puppies krabbelden telkens een voor een omhoog en kukelden vervolgens over de rand van de kruiwagen, zodat ze bijna verpletterd werden onder het wiel. Het meisje zette dan de kruiwagen neer, pakte het hondje op, plantte het terug tussen de broers en zusjes, riep de herder tot de orde en liep weer wat meters verder, op weg naar de andere kant van de begraafplaats.
Ziet u het voor zich?

Vreemd Ding 2:
Grote Pol en ik waren dit keer op de fiets. In the middle of nowhere wat kilometers aan het wegtrappen. Opeens zagen we een vrouw, een heel gewoon type - iedereen heeft wel zo'n heel doorsneebuurvrouw, zo'n aardappels-vlees-groentetype, een jaar of vijftig, met een kort pittig kapsel, die om de twee weken de ramen lapt en elke ochtend rond een uur of 10 geniet van een sigaretje en een bakkie koffie bij de Libelle - met een wit scootertje die een meter van het fietspad af haar doedelzakoefeningen aan het doen was. Ze speelde Amazing Grace.
Wacht eens even? What's in a name? Die vrouw heette natuurlijk Grace en ze was ons nu echt aan het amazen!!!

Hier vlakbij op de hei zien we ook weleens een doedelzakker, trouwens. Maar dat is een normale, met kilt, lange woeste haren en gekke muts. Zoals het hoort.

woensdag 30 mei 2018

Grijs

Twee jongens van een jaar of acht spelen politietje, op straat. Ik fiets erlangs en zie wel aan hun koppies dat ze iets ondeugends van plan zijn. Net als ik ze passeer roept er één: 'Handen omhoog of ik schiet, oude mevrouw!' Dat laatste kwam er net iets zachter uit dan de rest. Ik fiets door, voel me natuurlijk niet aangesproken, en hoor ze giechelen. Ik heb net zoveel lol als zij, maar vraag me toch - voor de zoveelste keer - af of ik toch mijn haar niet moet laten verven.

maandag 30 april 2018

Aardappelboek

Er komt een oude heer de chaos van de rommelwinkel-voor-een-goed-doel binnenstappen. Een van de medewerkers neemt tijd voor hem. Ze vormen opeens een eiland van rust tussen de drukdoende welwilligers die met spullen slepen en luidkeels overleggen alsof hun leven ervan afhangt. Hij zoekt een boek. Voor zijn vrouw. De medewerkster schuift wat dozen opzij en vraagt door. Waar houdt ze van? Van streekromans misschien? Hier staan heel mooie boeken tussen, die heb ik zelf gelezen, dus...
Meneer weet het niet zo goed, ook al is hij misschien al wel zestig jaar getrouwd met haar, maar laat zich graag adviseren. De vrijwilligster heeft nog een belangrijke vraag. Of mevrouw véél leest. Nou, zegt de heer, als ik de aardappelen kook, hè, dan weet je het wel, toch?
Ik weet het niet, maar de boekenmevrouw wel. Deze, van Gerda van Wageningen, Als jij op me wacht. De heer stemt in, betaalt 50 cent en vertrekt met het boek onder de arm. Naar de aardappels.

donderdag 26 april 2018

Op de zaken vooruit

Vandaag aten we weer eens een lekker wortelsoepje, prachtig oranje, maar eigenlijk een dag te vroeg, hè...
Ooit, in een grijs verleden toen ik nog elke dag blogde, plaatste ik het recept.

Veel plezier op Koningsdag!

zondag 14 januari 2018

Dia's uit de heel oude doos - mooie vrouwen en honden in Scheveningen

Onze oudste zoon, die niet meer Polletje genoemd wil worden, had weer eens een slag geslagen. Vier jaar geleden alweer kocht hij van iemand een map met documenten uit de wijde wereldoorlog, u weet, het is een fervent verzamelaar. Daarbij kreeg hij een houten kistje vol dia's die er interessant uitzagen, maar bij gebrek aan projector en/of scanner liet hij het er even een paar jaar bij zitten. Zo gaat dat bij jongvolwassenen. Tenminste, bij die jongvolwassenen die eerst nog gewoon Polletjes waren. Die stellen bepaalde zaken graag uit. Ach, dat kan nog steeds liggen aan een nog niet uitgegroeide prefrontale cortex. Onze zonen zijn al zo leuk en met zo'n alsmaar doorgroeiende cortex worden ze er natuurlijk alleen maar leuker op. Toch?
Maar dit terzijde.

Vandaag ging ik aan de slag met een geleende diascanner en toen zag zoonlief zijn kans schoon. Een middagje scannen leverde 108 prachtige, meestal scherpe plaatjes op uit de jaren twintig, dertig, denken we. Als het niet eerder was.
Zo raar dat je zo rechtstreeks dat beeldmateriaal opeens in handen hebt, honderd jaar later. Zo ver weg en tegelijk zo dichtbij... Tastbare geschiedenis.








Terwijl ik dit typ, bekijkt onze jongste zoon de dia's en vraagt of er nog meer strandfoto's met mooie vrouwen bij zitten. 'Ja', zegt oudste zoon, 'een van de laatsten, maar die is allang dood, hoor.' 




donderdag 11 januari 2018

Grijze muis

Wegens veel en drukke werkzaamheden heb ik momenteel weinig bloginspiratie, maar in mijn conceptberichten vond ik nog een pareltje waar Grote Pol me op wees. Mocht u willen reageren, helaas, de vacature is inmiddels al gesloten.
Ik had geen ambitie om te solliciteren, hoor. Ik heb bepaald geen grijzemuisoutfit en -hoofd.

   Grijze muis



woensdag 3 januari 2018

Geklets over opruimen

Deze vakantie staat in het teken van uitrusten en opruimen. Uitrusten omdat ik heel hard gewerkt heb en ook weer heel hard ga werken en opruimen omdat dat hard nodig was. En is.
Na de verhuizing van het jongste Polletje hadden we zomaar een hele kamer over. Wel een kleine, maar goed voor heul veel spullen. We kochten dus een grote kast voor op die kleine kamer, zodat we minder hoefden weg te doen, maar beter konden opruimen.
Ik dacht slim te zijn door de kast in een grote kamer in elkaar te zetten en dan naar de kleine kamer te slepen.
Haha, haha.
Dat was dus een goeie grap. Ja, u heeft 'm inmiddels ook door, zie ik.

Dus weer uit elkaar gehaald en in het kleine kamertje weer in elkaar gezet. Vervolgens vulden we de kast weer met spullen van het jongste Polletje die daar op zijn studentenkamer ook geen ruimte voor heeft. Heel nuttige spullen, zeker wel. Wat te denken van een paar ouwe klompen, maat 53, een kalkoenenmuts, een meterslange rits geschakelde kogelhulzen (van de hei), een supermarioknuffel, een starwarszwaard, 25 petten, een frontje van een geluidsbox etc. etc.
Toen was er nog wat ruimte over voor de spullen van Grote Pol. Toen hij de kast netjes gevuld had, dachten we klaar te zijn. Er was lekker nog wat ruimte over op dat kamertje en dat gaf een gevoel van luxe.
Tot we doorkregen dat het niet normaal is dat we nacht in, nacht uit wakker worden met een verstopte neus. Allebei. En toch niet verkouden. En we hadden al gladde vloeren en telkens keurig gestofzuigd en anti-allergene kussens, dekens en matrassen. Maar dus wel open boekenkasten, frutsels, breispullen, kleren-op-een-hoop-want-ik-ruim-nooit-eens-wat-op-als-ik-net-uit-bed-kom-wankelen-c.q.-halfcomateus-'s avonds-mijn-bed-in-duik. Dus boeken uit de kast, kast naar het kleine kamertje, boeken ontdaan van stof er weer in, knutsel- en handwerkspullen uitgezocht, ook naar het kleine kamertje, alles gestoft, geboend, gepoetst, gezogen, gewassen, gezeemd en gedweild en zo zijn we weer een paar dagen zoet geweest.

Interessant, niet?

Ondertussen kwamen we natuurlijk een hoop spullen tegen die we niet weg konden doen. Zoals dit langwerpige ding. Raad eens wat het is?



Het is een koker om breinaalden per post te versturen. En telkens als ik het onhandige ding zie - hij ligt altijd in de weg - moet ik lachen. Want kijk eens naar de adressering. Dat zegt u vast niets, maar mij wel. Mijn oma heette officieel Helena, dat werd Leen of Lena. Maar om deen of dandere reden werd ze Peen genoemd. Had iets met scouting te maken, of zo. En ze had blijkbaar breinaalden besteld op naam van Peen van der Rande. Van der Rande is haar en mijn achternaam, dus da's logisch. Maar bij de breinaaldenfabriek snapten ze er dus niks van.

Tja. Geen sterk verhaal, maar mooi dat ik nu wel een blogje met foto's over die koker heb geschreven en 'm gerust weg kan doen.

Valt u trouwens iets op die foto's op? Ik zeg niks, maar twee trouwe lezers weten nu vast genoeg.

De hartelijke groeten en tot een volgende keer maar weer!

zaterdag 2 december 2017

Drie kantjes moederliefde

Lezers van het eerste uur weten het vast nog wel. Onze zonen hebben een ongewoon grote belangstelling voor de Tweede Wereldoorlog. 

Ons oudste Polletje spant de kroon. Hij heeft er een bijzondere neus voor en zijn belangstelling groeit alleen maar met de jaren. Overal en nergens haalt hij spullen uit de Tweede Wereldoorlog vandaan. Hij koopt het een en ander, maar krijgt ook regelmatig wat. Mensen weten hem inmiddels te vinden en vertrouwen hem steeds meer spulletjes toe. Soms heel persoonlijk waardevol materiaal. En hij dóet er ook echt wat mee. Hij onderzoekt, ontcijfert, vertaalt, verbindt, speurt op internet en legt contact met het NIOD en met veteranen en nabestaanden. Sommigen zijn blij met zijn informatie, belangstelling of vragen, anderen helemaal niet.

Een tijdje geleden kocht hij een veldpostbrief van een handelaar. Een Duitstalige brief, geschreven in december 1944, die niet bezorgd kon worden, omdat de geadresseerde inmiddels krijgsgevangen was genomen en zoek was. Drie kantjes moederliefde aan haar zoon die eerst ergens bij Nijmegen gelegerd was.
Polletje zocht het uit. Hij wist ongeveer waar hij het zoeken moest in het verre, verre Duitsland. Deze zoon was toentertijd bezig met een opleiding voor opticien. In Hermsdorf bleek nu nog een optiek gevestigd te zijn, gerund door de dochter van. Op Polletjes e-mails werd niet gereageerd. Polletje liet toen een Duitse vriendin naar de optiek bellen en legde zo contact. De soldaat van toen is nog in leven, 91 jaar oud, en heeft door de inspanningen van Polletje een paar weken geleden dan toch eindelijk de 73 jaar oude brief van zijn moeder in handen gekregen en kunnen lezen. Hoe gaaf is dat!