Uitgelezen 2019

woensdag 9 januari 2019

10 jaar Purperpol

Tijd voor een feestje dus. Ik heb mijn hoed vast opgezet!

Vandaag bestaat dit blog 10 jaar. Ik begon ermee om het een en ander te verwerken en hield niet meer op met schrijven. Alhoewel... Het eerste jaar schreef ik 308 berichtjes en afgelopen jaar waren het er nog maar 14. Maar niet getreurd, zo ging dat nu eenmaal. Al met al staat de teller op 1408.

Daarnet even teruggebladerd. Tien jaar geleden gebruikte ik nog geen schuilnamen en in het allereerste berichtje had ik nog niet meteen 'mijn' blogstijl te pakken. Maar eigenlijk vond ik het best leuk om weer eens te lezen, al was de inhoud nogal verdrietig (maar dan weer wel met onvervalste Purperpoltwist). Kijk maar!

woensdag 2 januari 2019

29.930, zeg maar 30.000 pillen

Precies tien jaar geleden, op 2 januari 2009, zaten Grote Pol en ik bij de internist in het ziekenhuis. Na een periode van allerlei onderzoeken was nu eindelijk een definitieve diagnose gesteld en het zag er niet best uit. De goede man (don't shoot the messenger, zei hij nog) schreef recepten uit, een stuk of acht schat ik. In mijn herinnering ging hij maar door en door met telkens een nieuw receptbriefje pakken. De namen van die pillen zeiden me nog niet zo veel, behalve die van de gevreesde prednison die in ruime mate werd voorgeschreven.
Die avond zat ik op de bank alle bijsluiters te lezen en lagen de doosjes als een enorme rijstebrijberg voor me op tafel. Ik moest me er letterlijk doorheen gaan slikken...
Inmiddels heb ik dus zo'n 30.000 pillen op, als het er niet meer zijn. Duizend doosjes, potjes, flesjes. Hoe hoog is die berg wel niet! En het goede nieuws is natuurlijk dat het goed met me gaat. Maar elke morgen en avond is daar toch weer die handvol pillen. Het slikken is allang routinematige handeling geworden, maar toch. Dat er geen ontkomen aan is, dat ik me zo vaak zo moe voel, dat er vaak minder kan dan ik wil, dat maakt het toch, ook na tien jaar, best zwaar.
Gelukkig weet ik me ook gedragen en staat er geschreven: Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.